आज जे काय करतोय ते पाहुन,दहा बारा वर्षांपुर्वी रहेजा स्कुल ऒफ़ आर्टसमध्ये नेमकं काय शिकायला गेलेलो याचा उलगडा अद्याप झालेला नाहीये.रंग,रेषा,कॆनवास, बहुदा चित्रकला आवडत असल्यानेच मी तिथे होतो (कदाचित).खरं सांगायचं झालं तर आजपर्यंत मला पुर्णाकृती चित्र काढायला कधी जमलंच नाही.हातात चित्र निर्माण करण्यासाठी मिळेल ते घेऊन तासनतास बरंच काही गिरवायचो रादर गिरवलं मी..! दरवेळी माणसांचा, त्यांच्या आकृतीचा आकार शंभर टक्के चुकलाच.फ़क्त कळत होते ते रंग.रंगांमागची भावना.रंगसंगतीतलं इंटरप्रिटेशन.इंटीरीयर डिजायनिंगच्या सबमिशनमधला सगळ्यात सुमार दर्जाचा विद्यार्थी होतो मी.ह्याच सुमारपणासाठी मी बरंच काही ऐकलं.बरंच काही भोगलं.मग कळलं की आपलं वाटणं हे अनेकदा इतरांच्या वाटण्याशी सुसंगत नसतंच कधी.म्हणुन कागदावरल्या अनेक परस्पेक्टीव्हमध्ये मला माझंच जग दिसु लागलं .अगदी,चुकलेल्या आकृतींच्या माणसांसकट..! जी माझी होती माझ्या आवाक्यातली होती आणि मग सापडलं एक पॆरेलल आयुष्य.जे माझ्यासमोर असंख्य प्रश्नांचे तुकडे फ़ेकत गेलं व मी आशाळभुत कुत्र्यासारखं त्यावर तुटुन पडायचो....मिळेल तसं सतत खात गेलो....प्रश्न पडत गेले....शिळे-ताजे होते तसे पडत गेले..!
इथल्या रोजच्या आयुष्याने ब-याचदा उपासमार केली.शरीराची....शरीरालाही न दिसणा-या मनाची..! तर,दुसरीकडे ते जग मात्र पोट भरुन खायला वाढत होतं....प्रश्नंच प्रश्न...छोटे मोठे....नाजुक कठोर...पण,प्रश्न..!
त्या जगात शरीर असलेला फ़क्त एकच मुशाफ़ीर होता....तो म्हणजे मी...आणि बाकी आकृती नसलेली सगळीच अतिसंवेदनशील माणसं...! जी जगत होती एक वेगळं जग ज्याचं नाव होत.....नाटक..!
जिथे जमिन नव्हती....समुद्र नव्हता....वारा नव्हता....दानवही नव्हता आणि देवही..!
होती फ़क्त अनुभुती.....नाटक नावाच्या आयुष्याची.......
बाकी सारं
उर्वरीत
तुला न सापडलेला तुझाच...!
